AS SEGADORAS


Rosa Enríquez (A Rúa de Valdeorras, 1969). Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, actualmente exerce como profesora de francés no Instituto no Macías O Namorado, en Padrón.Dende hai nove anos publica un artigo semanal no xornal ourensán La Región. Tamén ten colaborado en Sermos Galiza e nas revistas dixitais Incomunidade, Terra e Tempo e Galizalivre. Ao longo do 2014-15, escribiu reseñas literarias no suplemento Pro-Texta da revista Tempos Novos.Despois de obter o premio de poesía Francisco Añón co libro Nas aforas (2005), iniciou a súa traxectoria como poeta ao publicar, posteriormente, Vestíbulo da devastación (2007). No 2011 viu a luz Desobediencia, no 2012 Atlas de Chaguán, no 2014 ESPECTROS e no 2016 HISTORIA DO MEU CORPO EN LABARADAS/HISTORIA DE MI CUERPO EN LLAMAS, que foi publicado en galego e castelán por unha editorial valenciana, Néopatria.Foi incluída en obras poéticas colectivas como Sétimo Andar Poesía Alén (2010), Pegadas (2011), Vivir un soño repetido. Homenaxe a Lois Pereiro (2011), e nas antoloxías Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía contemporánea gallega, ed. Endymión (2012), e Novas de Poesía. 17 Poetas, publicada pola Fundación Uxío Novoneyra. Tamén publicou unha novela xuvenil de ciencia ficción e fantasía, na editorial Sotelo Blanco, titulada Unicrom (2008).

_______________________________________________________________________________


Ánxela Lema París. Nacín en Muros, exactamente entre a area da praia de Area Maior. Hai uns meses dixéronme que xa estaba oficialmente graduada en galego e portugués mais aínda non sei moi ben o que me intentan dicir. Agora mesmo estou a cursar un mestrado de literatura na Coruña mais marcho (escapo) a rematalo en Portugal mentres agardo que se constrúa ese mundo que moita xente pensa que non pode existir. Gústanme os acordeóns, o queixo en todas as súas variantes e formas, escoitar a música moi moi alta e darlle a volta a todo.
_______________________________________________________________________________

Imaxe: Érica Esmorís

Antía Marante Arias (A Coruña, 1982). Licenciada en Filoloxía Hispánica e Galega pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou o “Máster en Estudos Téoricos e Comparados da Literatura e da Cultura” na mesma Universidade para comezar a súa tese de doutoramento sobre poesía galega contemporánea de autoría feminina. Desenvolve a súa actividade de crítica literaria sobre poesía en espazos como o “Espello das letras” da revista Grial ou LG3: o Soportal da Literatura Galega e, desde o ano 2016, encárgase da coordinación da sección galega en Caravansari, revista de poesía contemporánea en lenguas peninsulares. Durante tres anos foi lectora de galego na Christian-Albrechts-Universität de Kiel (Alemaña) e, na actualidade, forma parte da directiva de GÁLIX (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil). Trala súa estadía báltica, vive, le, escribe, ve filmes e pasea á beira do Atlántico, percurando sempre múltiples recantos desde os que medirlle marusías e acougos ao océano.

_______________________________________________________________________________ 
Verónica Martínez. Nacín e medrei en Valdoviño, nun mundo en pequeno, nunha casa onde as portas só pechaban, e nun contexto onde a violencia era tan habitual que rematamos por normalizala inevitablemente, como un xeito máis de indefensión aprendida.Tendo eu menos de dez anos, meu avó sentenciaba que non debía casar a non ser por amor, porque agora existía o abrorto (sic). Miña avoa suplicábame que a crese, cando aseguraba que ela non os educara así, referíndose aos seus fillos. A miña tía paterna transmitía, en segredo, que se algunha vez me pasaba algo cun rapaz, que mercara a píldora na farmacia e que tomara a caixa toda. O único mestre que non ollaba absolutamente cara outro lado, (irrompía na aula algunha vez, cantando Cantinero de Cuba, Cuba, Cuba... para evitarnos algún que outro golpe), cando a nosa mestra nos pegaba diaria, arbitraria e aleatoriamente, pediume que lle fixese caso, que tiña que estudar, como única meta, saída e obxectivo. Naquela altura, meu pai tamén me lembraba, semanalmente, que a única liberdade posible era a económica.Tardei demasiado tempo en comprender as mensaxes. A única certeza que posuía, por lle levar a contraria ao meu pai, era a de que a verdadeira liberdade, o verdadeiro reduto que aínda ficaba intacto, era o meu pensamento. Non concordaba co que estaba a vivir e tampouco o entendía. Soñaba en silencio todo o día, devoraba libros para me afastar do pequeno mundo que me asfixiaba, e comecei a necesitar expresarme, a denunciar o vivido e observado, a rexistrar os meus pensamentos. Desta forma, inicieime na escrita con apenas catorce anos, como unha necesidade que, agardo, me acompañe toda a vida.
_______________________________________________________________________________

Ana I. Morales (Bilbao, 1969): son tradutora e intérprete, adicta á literatura e mai. Os meus intereses ideolóxicos, literarios e académicos xiran en torno ao feminismo e os temas LGTBQ. Estudei Filoloxía vasca na Universidad de Deusto e cursei Estudos de xénero na Universidade de Maryland e de Tecnoloxías Lingüísticas na Universidade do País Vasco. Fun tradutora das Nacións Unidas en Nova York e actualmente traballo como tradutora e intérprete na Universidade do País Vasco. Traducín ao euskera obras de Jane Austen, Margaret Oliphant, Charlotte Perkins-Gilman, Kate Chopin, Shirley Jackson, Virginia Woolf, Susan Glaspell e Percival Everett, entre outras. Tamén traducín e adaptei ao éuscaro e castelán obras teatrais para a compañía Maskarada, como Extrak/Extras e Souvenir: historiako kantaririk txarrena/Souvenir: la peor cantante de la historia. Fixen algunhas incursións na creación literaria, con contos como “Adibidez” , “Esnea etorriko zaizu” e Arazoak zinetokian. Son unha das autoras do podcast literario “Xerezaderen Artxiboa” e pásoo ben facendo lecturas públicas dramatizadas de narracións literarias. Pódesme atopar en Twitter co nome de @Anaisni.
_______________________________________________________________________________
Andrea Nunes Brións naceu en Marín baixo un frorecente manto de escamas. Trasladouse a Compostela fuxindo dos verquidos tóxicos de Ence. Alí entrou en contacto con diferentes persoas que acreditan nun mundo fóra do patriarcado capitalista. Nos seus momentos libres cursou a carreira de Filoloxía e un Máster cun nome moi longo.

Agora traballa moi lonxe da terra, e síntese máis preto escribindo poemas e facendo vídeos coas Candongas do Quirombo. A súa última obra é o poemario Todas as mulleres que fun, previamente sacou o poemario Corrente do esquecemento (Aturuxo, 2007) Colaborou en diferentes publicacións galegas como Dorna, Nova Ólisbos, Andaina, Revista Galega de Teatro, AulaFoto ou Tempos Novos.

_______________________________________________________________________________


Emma Pedreira (A Coruña, 1978). Licenciada en Filoloxía Hispánica, poetisa, dramaturguesa, narratriz. Axitadora cultural da súa casa e parte do rechán. Doutora cum laude en cueiros, purés e biberóns e a dúas mans. Especialista en contos nouturnos para baixar febres. Coordinadora dos Clubes de Lectura e de Escrita de canta causa se ten presentado. Colaboradora de quen se deixou.
Poemas seus están retidos contra a súa vontade nos seguintes libros: Diario bautismal dunha anarquista morta (1999), Grimorio (2000), Corpo (2001), As posturas do día (2001), Velenarias (2001), Os cadernos d´amor e os velenos (2002), Casa de orfas (2006), Xoguetes póstumos (2010), Libro das mentiras (2012) e s/t (2015).Tamén é autora do micropoemario BÍFIDA, do que só existen 30 exemplares feitos e numerados a man, e que está escrito tanto en castelán como en galego usando un único texto.Como narradora publicou a novela As cinzas adentras (2004), o libro de relatos Bestiario de silencios (2001) e de microrrelatos Corazón e demais tripas (2016).Foi antologada, traducida, premiada, criticada, musicada, tinxida, pintada, fotografada e puteada unhas cantas veces. Porque se deixou. E non serán as últimas.

_______________________________________________________________________________


Andrea Ruthven é investigadora de predoutoramento no Centre Dona i Literatura da Universidade de Barcelona. Ten publicados varios artigos sobre a heroína violenta nos cómics e outras literaturas contemporáneas e é co-editora do volume Women as Angel, Women as Evil: Interrogating the Boundaries. Lectora voraz, nada lle guste máis que debater a literatura e o feminismo, polo tanto, aínda que sexa canadense de nacemento, atopou o seu fogar intelectual no Feminario de Investigación Feminismos e Resistencias da Universidade de Vigo.
_______________________________________________________________________________
María Reimóndez é tradutora e intérprete de profesión e feminista por convicción. A súa ampla traxectoria literaria abrangue diversos xéneros, mais sobre todo a narrativa de persoas adultas e infantil, con títulos como Moda GalegaO club da calceta, Pirata ou En vías de Extinción. Como teórica ten publicado e debatido sobre crítica literaria, teoría da tradución e cuestións relativas á cooperación internacional en diferentes medios e foros tanto galegos como internacionais. Forma parte do grupo de investigación Feminario de Investigación Feminismos e Resistencias da Universidade de Vigo. Máis info: www.mariareimondez.com

_______________________________________________________________________________

Eli Ríos: Nacín en Londres ao mesmo tempo que o punk rock pero, ao pouco tempo, regresei ás terras de Ordes onde me criei. Despois de moitas voltas e reviravoltas decidín instalarme ao pé do Castro de Elviña. A mellor definición que me fixeron nunca foi a da miña filla. Con sete anos explícalle ao irmán, para un traballo da escola, que "mamá morre se lle faltan os seus fillos e os libros". Podo ter unha amalgama de experiencias, ser moitas cousas á vez, traballar en mil historias pero as miñas verdadeiras paixóns son a maternidade e a literatura. Compatibles coa sororidade e o feminismo? Sen dúbida ningunha! Porque, en palabras de Ivonne Knibiehler, "a maternidade seguirá sendo unha cuestión capital da identidade feminina". / Foto: Matías Nicolano.
_______________________________________________________________________________



Arancha Rodríguez (Ourense, 1989). Licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, percorredora de lares alleos, rematou sendo estudante de doutoramento na Universidade de Santiago de Compostela, onde leva a cabo a súa tese baseada na poesía galega e irlandesa de mulleres.
Artista de variedades na intimidade e estrela de musical nos soños, a traxetoria de Arancha estivo sempre vencellada á literatura, gañando diversos premios desde nena e mudando hai haberá xa unha década o seu nome poético a Arancha Nogueira, en homenaxe á súa avoa. Como poeta ten publicado Andar Descalza (2014, premiado co Francisco Añón de poesía) e (A)fogar (2016, primeiro premio de poesía da Universidade de Vigo) alén de participar en diversas antoloxías e en revistas de creación como Dorna.
Poeta e crítica a partes iguais, defínese sobre todo como muller, como vulnerábel, como curiosa. E tamén, como non, como feminista. É vexetariana, baila lindy hop, gústalle contar todas as gamas de verde e cre no poder da palabra perante (case) calquera cousa.
_______________________________________________________________________________

Lara Rozados naceu no 82, polo tempo das castañas, na ría de Pontevedra. Con seis anos marchou vivir ás Casas Baratas, en Ferrol, e descubriu que o aire non cheiraba a ovos podres, e que existía a maxia e pode ser de tod@s. Con sete veu ao Barrio de San Pedro, en Compostela, e alí segue despois de estudar xornalismo, tentalo con filoloxía galega, sacar o título de monitora de tempo libre, o curso de aptitude pedagóxica, o carné de conducir e o de manipuladora de alimentos, traballar en medios de comunicación que xa non existen, en campamentos, no teatro... Ás veces cobrando, cotizando, incluso; outras, non. Agora dedícase aos coidados, á educación, formal ou non (máis ben non), ao teatro, a escoitar e contar historias, ao Cineclube de Compostela, e a escribir. Cre na forza do que é colectivo e común. Non cre na propiedade. En ningunha. / Foto: José Valiño.
___________________________________________________________________________


Lau RíosComo teño 11 anos non quero poñer fotos miñas porque aprender a ser maior é, tamén, aprender a coidarnos a nós mesmas. Son uha nena que me gusta xogar, ler moitos libros e o atletismo pero, cando vou mercar un videoxogo ou leo unha novela, sempre teño problemas para encontrar unha historia na que falen rapazas coma min. Os protagonistas costuman ser os rapaces e as nenas case nunca somos as heroínas. Por iso, quero aproveitar este espacio, que me deixan as segadoras, para contarvos que as rapazas non só nos preocupamos de ser as princesas dos contos.
_______________________________________________________________________________


O meu nome é Susana Sánchez Arins. Nasci no ano 74, pouco depois do 25 dos cravos, num país que non chegou à liberdade pola revolução, cousa que andamos a pagar as herdeiras desta pseudo-democracia. levada por uma quase doentia propensão leitora, figem estudos de filologia. a falta de uma, duas, o que me permitiu achegar-me a um manado enorme de literaturas, livros e escritoras. como isso me soubo a pouco, ainda realizei estudos de post-grau em teoria e crítica literária, ou em literatura portuguesa, nem sei, porque é uma questãozinha burocrática à que não dei atenção.  ponho escola no ensino secundário, o qual me faz lembrar todos os dias que ainda há muito por fazer para conseguir a igualdade entre mulheres e homens. eles seguem a sonhar com a esposa perfeita e elas continuam a ilusionar-se com a chegada dum príncipe azul... sou mulher, de aldeia e galega, e essas três identidades marcam a minha personalidade com força. ainda em riba sai poeta... actividade autenticamente subversiva num mundo anestesiado através do retorcimento da palavra e do discurso. tenho três poemários publicados, [de]construçom, (espiral maior, 2009), com o que ganhei o Premio Nacional de Poesía Xosé María Pérez Parallé, a noiva e o navio (através editora, 2012) e aquiltadas (estaleiro editora, 2012). levo um blogue para os meus escritos ao que pus por nome dedoscomovermes, pois assim são os dedos, diz marilar alexandre, das mocinhas escravas que tecem sedas para meninas ricas. e levo um outro blogue para as minhas leituras, como pam daboca. a minha actividade com as segadoras, não deixará de ser uma continuação do processo iniciado nestas duas bitáculas: da acção individual ao compromiso coletivo.
______________________________________________________________________


Beatriz Suárez Briones: son profesora de Crítica literaria na Universidade de Vigo. A miña vida académica e o meu activismo xiran en torno ás causas feminista e LGTBQ. Fun presidenta de Legais, o Colectivo LGTB de Vigo a finais dos anos 90 e creadora e codirectora do Máster en Estudos de xénero da Uvigo durante seis anos. Os meus últimos libros: Las lesbianas (no) somos mujeres: en torno a Monique Wittig (Icaria) e Feminismos lesbianos y queer: visibilidad, representación y políticas (Plaza y Valdés).
AS SEGADORAS AS SEGADORAS Reviewed by segadoras on 17:32:00 Rating: 5

1 comentario:

Con tecnoloxía de Blogger.