Que sorte que leamos isto pola parte que nos toca por Arancha Rodríguez Fernández

Todo isto antes era noite. Lucía Aldao from apiario on Vimeo.




A poeta Lucía Aldao, que leva xa 20 anos (arriba ou abaixo) percorrendo Galiza coa súa poesía escénica, entreténdonos con María Lado cando son aldaolado, ás veces disfrazada de oso e outras de Lucía, publica libro sen deixar os bares. E claro, éntranos o fenómeno fan a todas as que enchemos de visitas o audio de youtube cheo de intencións enormes de quererte; a todas as que non lles faltamos a un bolo que nos cadra preto, ou que convencemos ás amigas para achegarnos a outro que non cadra tan preto, pero seica por alí hai festa.

E éntranos o fenómeno fan, e corremos á libraría de confianza ou ao Culturgal a facernos con el, e compartímolo nas redes e nas conversas de whatsapp e queremos devoralo, e a un tempo temos medo de que haxa algo no papel, nese Todo isto antes era noite, que non respecte a voz de Lucía Aldao, porque hai algo de mística en non estar impresas, como hai en estalo, teño que dicir.

E supoño que o primeiro que sentimos cando abrimos as páxinas de Todo isto antes era noite, é que podemos escoitar perfectamente a voz de Lucía Aldao, con e sen guitarra, cousas que nos soan: ese sácame de poeta, ou ese así, cada quen co seu cancro, sucede. Conseguiu pasalo a papel sen sacrificar absolutamente nada da súa voz, pero tamén achegando algo, o cal non é nada doado cando levas dúas décadas facendo que o mundo coñeza como berras versos.

E achega ecoando un ánimo de antes deses violentos anos 10, que din as Ataque Escampe, ou se cadra do comezo duns violentos anos 10 que non se sabían tan violentos, cando aínda había noite (noite de gardar a noite, noite de neon). Así, até cunha ortografía anterior á normativa actual, Lucía Aldao transpórtanos a unha xuventude ansiada, conseguida e pasada (pasada de “paseime a xuventude” e por iso podo seguir aquí, chavales). Hai unha nostalxia que envellece ben nos seus versos, que convida a namorar á saída dun after ou na primeira fila dun concerto, e que tamén nos transporta a nós, independentemente da nosa idade, a ese momento concreto no que só quixemos purpurina para poder brillar máis, porque nos comiamos a noite e a noite nos comía a nós, porque sinalabamos coa noite as carencias e as verdades cunha sinceridade núa e borracha que nos facía tan auténticas: hai que agradecerlle ó lume a súa xenerosidade / (nunca me faltou copa de árbore na que caer morta / nin casa empezada a construír pola cama).

Nese papel branquísimo da edición sinxela e limpa de Apiario, que só cunhas páxinas amarelas como introdución nos marca o compás dun poemario que necesita pouco máis que as palabras estampadas no papel. Porque podemos escoitalo.

Lucía Aldao xoga ademais cos poemas como xogamos coas mans nas zonas vellas de noite. Colócase e descolócase do poema a vontade, introdúcese ou desaparece do poema, misteriosa.

dez Lucías habitando as xemas dos dedos de Lucía
ou
vas ter que ir de cañas coa autora deste libro

porque o poema é un adorno de veludo cutre co que a autora xoga como cos complementos da vestimenta definitiva para a festa; é algo precario pero seu, como eran as noites da xuventude que xa nos pasamos (de antes dos violentos anos 10); o poema é un antollo, unha ferramenta máis onde se atopan as amantes, onde Lucía se esconde e é Lucía, xa non Lucía Aldao, onde acaricia, perde, ama, onde se topa coas lectoras.

O poema é algo tan orgánico como unha rave de palabras e de música (algo así como estamos cansas e drogadas e queremos seguir aquí até que acendan todas as luces).

O poemario nunca perde a continuidade porque non hai xeito de lelo que non sexa seguido, como a festa, até que nos acenden a luz final e nos sacude unha verdade amarela que nos chega directísima, intensa e punki, como son os amores primeiros.

A noite é un zulo,
pero un zulo con vistas.

Acabáramos.

(e que gozada ler isto pola parte que me toca), digo xa esperta desexando a vindeira rave.



Lucía Aldao, Todo isto antes era noite, Apiario, 2018.
Que sorte que leamos isto pola parte que nos toca por Arancha Rodríguez Fernández Que sorte que leamos isto pola parte que nos toca por Arancha Rodríguez Fernández Reviewed by segadoras on 09:16:00 Rating: 5

Ningún comentario:

Con tecnoloxía de Blogger.