#ocuartode Eva Veiga




TODOS OS CUARTOS
 A procura dun cuarto propio estivo sempre aí como horizonte, mais dun xeito subrepticio, durante a miña infancia e primeira xuventude. Nacín e medrei nun ámbito rural sendo a maior dunha familia numerosa, con todo o que iso significa.  A casa familiar era adoito un bulicio incesante porque ademais a rapazada da veciñanza viña xogar á nosa aira. Xa que logo non resultaba doado illarse naquel ambiente tan vitalista e axiña aprendín a abstraerme mesmo mentres realizaba calquera tarefa, sobre todo as relacionadas co cultivo da terra. Terra das Fragas do Eume que levo aínda debaixo das unllas e tamén na cerna mesma como un bosque de símbolos e metáforas. Pois procuramos sempre o que non está. E foi esa relación tan realista co medio natural a que precisamente propiciou a miña querenza pola reflexión abstracta, polo imaxinario. Dese xeito, todo aquel universo de vales e montes, de río e mar, foi e segue a ser o meu inmenso cuarto privado, seguramente o máis inspirador pois del, ou con el, xurdiron esas preguntas fundamentais para as que continúo a buscar respostas
Mais cando tiña tempo para ler ou escribir -algo que comecei a facer moi cedo- agochábame tanto no faiado coma na habitación onde madurecían as mazás de inverno entre a palla -velaí un arrecendo perdido para sempre, agás para a memoria- ou ía ao monte acompañada do noso can Rin que sabía gardar silencio e tamén alertarme cun simple aceno das invisibles presenzas que poboaban o piñeiral. As miñas lecturas daquel tempo están intimamente ligadas a eses espazos. Como está a poesía de Aleixandre, da que fun devota adolescente, á aquela habitación que só contiña un grande armario de cerdeira con tres lunas; diante dese espello recitaba en voz alta unha e outra vez  os versos do libro Historia del corazón. Ou, desdobrada na imaxe, sostiña arrevesados e reveladores diálogos coas diferentes voces que todxs somos.
E non podo non mencionar aquí os autobuses de liña onde sempre esquecía algo “por andar nas Batuecas”, pois dende os dez anos estudei fóra e a miña vida afíxose a unha constante itinerancia. E asemade foi o Castromil na ruta Santiago-A Coruña o meu cuarto preferido durante os anos intensos do meu traballo na TVG xa que era nesas escasas dúas horas de ir e vir onde atopaba acougo para pensar e apuntar versos. Porque, en realidade, a meirande carencia da miña vida foi adoito o tempo devagar. Até que chegou un día no que o diagnóstico dunha leucemia paralizou ao cronos devorador e, de modo paradoxal e perentorio, os minutos, as horas e os días que acadaban escapar das fauces do cancro -contados polo persoal sanitario como centímetros dunha cinta de medir- dilatábanse ad infinitum para a miña íntima experiencia. Nesa habitación de illamento achegueime ao meu propio corpo coa demora e a atención necesarias para escoitalo e así reencontrarme con aquela capacidade aparentemente perdida da infancia cando era quen de meditar e case levitar de maneira intuitiva. Foi o mellor opiáceo para a dor e seguramente unha axuda inestimable para a rexeneración celular.
En calquera caso, eses cuartos públicos de hospital supuxeron a proba máis transformativa da miña existencia e enriquecéronme con tesouros inestimables. Un día deses de confinamento hospitalario mirei pola fiestra a paisaxe marabillosa da ría do Burgo na Coruña e reparei, eu alí encerrada, no voo maxestoso dunha gaivota a abrirse paso por entre o intenso azul do verán. E súbito sentín a presenza de alguén que miraba o conxunto da escena, incluida eu mesma. Decateime do salto da miña conciencia e adoptei esa práctica como un eficaz antídoto contra calquera tentación de narcisista ensimesmamento ou de soberba. Aprendín asemade que son cuartos propios a xeografía sentimental que nos habita e de cote buscan que se lles facilite a súa intercomunicación, pois, como árbores que se avisan do lume, ben poden emerxer en axuda uns dos outros.
E agora que  nin podería segar o trigo, nin recoller tomates, nin plantar patacas, vou alí, a aquel tempo, dende este pequeno cuarto de meu no que teimo sempre en pechar a porta, como se ata o aire que entra puidese perturbar a miña concentración. Aquí, en amado silencio, estudo e leo e escribo e tamén esculco nesas estancias que o corpo garda e alimenta. Só de cando en vez mudo uns minutos de habitación para axudarme a clarexar a escena na que estou embarullada como cando me contemplei ollando aquela gaivota. Un modo de darlle futuro ao que xa foi ou de darlle fundamento ao que de súpeto vén. Porque o tempo é esoutra habitación misteriosa onde só semella haber un dentro. Precísase entón o esforzo de saír, a necesidade dun fóra que, quizais, estea non só na actividade obxectivadora da conciencia, senón tamén na atención aos outros suxeitos ou nesa relación rizomática e solidaria co mundo que é casa.
En última instancia, e porque históricamente lle vén sendo negado, a muller ha de loitar sen tregua por ese cuarto propio que é tamén, e sobre todo, o dunha reponsable liberdade persoal. Unha liberdade que é, ao cabo, conquista da independencia económica, emocional, creativa, de pensamento e etcétera. Pois xa sabemos que, sen sabelo, podemos habitar cuartos acólitos que coidamos propios. Igualmente cuartos moi tóxicos que nos reducen e nos mancan ata límites insospeitados. E hai que saír. E nese senso, acaso entrar noutros universos, coma os do coñcemento, da amizade  ou da arte, poida axudarnos a facer limpeza. Dos ámbitos da creación, eu escollo o poema. Tantos poemas amados nos que me interno unha e outra vez e fico a transformarme.

                                                                                                                            Eva Veiga


#ocuartode Eva Veiga #ocuartode Eva Veiga Reviewed by Unknown on 11:36:00 Rating: 5

Ningún comentario:

Con tecnoloxía de Blogger.